kosarka

Legende čačanske košarke: Braća Predrag i Milan Gari Kurćubić

Piše: Miloš Timotijević, istoričar

ČAČAK – Čačak je poznat po porodicama koje su u više generacija davale dobre košarkaše. Jedna od takvih familija su i Kurćubići iz čačanske Palilule, od kojih potiču braća od stričeva Predrag (14. septembar 1936 – 5. maj 1994) i Milan (27. septembar 1955).

Porodica Kurćubić starinom je iz ivanjičkog kraja i slave Aranđelovdan. Risto Kurćubić, trgovac stokom, dolazi u Čačak početkom XX veka. Imao je sinove Rada i Božidara. Stariji Rade je sa suprugom Kajom dobio ćerku Vladanku i sina Predraga, koga su svi u familiji zvali Dragan.

Predrag Kurćubić je osnovnu školu i Gimnaziju završio u Čačku, a studije sociologije na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Košarku je počeo da igra u Borcu, gde je bio i trener juniora koji su bili vicešampioni Srbije. Većinu tih dečaka je doveo u Železničar u kome je Predrag Kurćubić bio ne samo igrač, već i trener. Od 1959. bio je samo trener seniora i uveo je niz novina, poput odlaska na pripreme (Ivanjica, Sisevac kod Paraćina), i dodatnih opterećenja tela na treninzima vrećema sa peskom na nogama i stomaku. Držao je i predavanja o novim načinima organizovanja odbrane i napada.

Kada je postao trener Železničara, Predrag Kurćubić je u tim uvrstio niz mladih igrača: Aca Janjića, Preva Vučićevića, Jovana Ćuslovića, potom Ćamilu Đeloševića, Miodraga Marjanovića, braću Joksić, Lazarevića, Martića, Ocokoljića, kasnije Smiljanića i Bradića. Bili su to košarkaši koji su igrali čitavu deceniju za Žele. Međutim, 1962. Kurćubić prestaje da bude trener Žela.

Već kao srednjoškolac počeo je da se bavi novinarstvom i objavljivao je članke u “Čačanskom glasu“, u kome je potom radio i kao profesionalni novinar (1960-1966). Napisao je niz tekstova o košarkaškim utakmicama, igračima i navijačima koji nisu bili obični reporterski izveštaji, već i svojevrsna analiza sporta koji je postao deo indentiteta Čačka.

Posle odlaska iz “Čačanskog glasa“ zasposlio se kao komercionalni direktor u gornjomilanovačkim “Dečijim novinama“, i na tom poslu ostao do svoje smrti. “Dečije novine“ su u to vreme postale jedan od najznačajnijih izdavača u Jugoslaviji sa raznovrsnom, modernom i dinamičnom delatnošću. Predrag Kurćubić ipak nije napustio Čačak, već je svakoga dana putovao do Gornjeg Milanovca. U Čačku je imao svoj sto u kafani “Takovo“ u centru grada i krug svojih prijatelja.

Kao i njegova sestra Vladanka ni Predrag nikada nije oformio porodicu. Preminuo je 5. maja 1994. u Čačku. Sahranjen je na groblju u Atenici.

Milan Kurćubić (Čačak, 27. septembar 1955) je sin Božidara Kurćubića i Amelije Ricardo (Rizzardo). Iz ove familije čačanskih Italijana su i majke poznatih košarkaša Slobodana Conje Koprivice i Slavka Kempa Smiljanića. Tako je Milan Kurćubić i sa strane svoje majke, kao i brata od strica Predraga-Dragana bio upućen na košarku. Važan je i kraj u kome se rodio i odrastao, u blizini “košarkaške avlije“ (iza Pušeljića kuće, preko puta glavne gradske Pošte) u kojoj su ovu igru zavoleli mnogi dečaci. Kasnije je Milan Kurćubić satima trenirao na sportskom poligonu OŠ “Milica Pavlović“ sa drugim dečacima među kojima je najpoznatiji postao Dragan Kićanović. Inače, Milan je završio OŠ “Vuk Karadžić“, potom i Tehničku školu u Čačku.

Milanova sestra Svetlana nije se bavila košarkom, a njen sin Dušan Dule Radović bio je košarkaš i trenutno je uspešan trener. Vodio je niz ekipa u Srbiji i Poljskoj. Dušanov stariji sin Petar Radović (2007), član Mladosti iz Čačka, pozvan je 2022. na pripreme kadetske košarkaške reprezentacije Srbije.

Milan Kurćubić je košarku počeo da igra sa 15 godina za kadete Železničara, potom i seniorski tim. Prvi trener bio mu je Prevo Vučićević. Bio je deo ekipe koja je 1976. bila prvak Druge savezne lige (istok). Ovu generaciju su predvodili Petronijević, Bohinjac, Kurćubić, Androić, Medojević, Strugarević, potom i Kovačević, Jovašević, Zoćević, Jugović, Ranitović, Timotijević i Marić.

Posle Žela Milan Kurćubić prelazi u Borac, u kome je igrao čitavu deceniju (1977-1987), sa prekidom zbog odlaska u vojsku (1981). Pripadao je generaciji igrača Borca koji su 1984. zauzeli šesto mesto u Prvoj saveznoj košarkaškoj ligi Jugoslavije (Androić, Šarančić, Arsić, Jojić, Kurćubić kao stariji košarkaši, i mlađi igrači Obradović, Ivanović, Redžević, Toljić, Radisavčević, Stefanović).

Milan Gari Kurćubić, koji je bio i kapiten Borca, zvanično se i svečano oprostio od aktivnog igranja košarke marta 1987. godine pred početak utakmice (nije ulazio u igru) sa Partizanom koju su dobili gosti 90:91 (47:45) i to trojkom Obradovića u poslednjoj sekundi.

Iako Milan Kurćubić nikada nije bio lider ekipe, uvek je bio oslonac celog tima, što je drugim košarkašima omogućavalo da igraju opuštenije i sigurnije. Savremenici su zapamtili da je bio “zadužen“ za dobro raspoloženje u društvu. Ono što je najvažnije bio je odličan strelac, poznat po šutiranju trojki, ali i osoba veoma burnog temperamenta, što mu je delimično omelo sportsku karijeru i smetalo u životu.

Milan Kurćubić je sa suprugom Božanom dobio ćerku Ivanu i sina Aleksandra. Ćerka je igrala košarku, sada živi u Holandiji i ima dve ćerke. Sin Aleksandar ima dva sina. Stariji Luka trenira košarku, a mlađi Sergej fudbal.